پیمایش عمیق ترین غار آبی-آهکی ایران 15 فروردین 93
چهارشنبه ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۳
0 نظر
1835 بازدید

هوالحق

 

پیمایش عمیق ترین غار آبی-آهکی ایران

 

به همراه سه نفر از انجمن غارنوردان همدان جمعه 93/1/15 غار قلاچی بوکان را پیمایش کردیم.

 

 

مختصری درباره غار زیبای قلایچی بوکان

 

غار قلایچی در12 کیلومتری شمال شرقی شهرستان بوکان و در مجاورت محوطه باستانی قلعه قلایچی یکی از مراکزتمدن مانایی ها قرار گرفته و از دسته غارهای طبیعی به حساب می آید که در اثر نفوذ آب در طبقات آهکی شکل گرفته و از نظر ساختار غار و کلاس غارنوردی می توان آن را از جمله ی غنی ترین وسخترین غارهای مکشوف ایران به به شمار آورد. این غار از گونه لانه کبوتری(کوتر)میباشد.

مختصات جغرافیایی   n36 35 48.56      e 46 18 17.24

 

 

دهانه غار

 

دهانه غار با قطر 8 متر در ارتفاع 1750 متری کوهی به همین نام(قلایچی) قرار دارد.

 

اولین تلاشها


اولین تلاش برای کشف غار قلایچی دقیقا مشخص نیست ولی کنجکاوی سیری ناپذیر بشر باعث شده تا هر بار برای کشف ناشناخته ها گامهای جسورانه برداشته شود. بگفته مردمان محلی و شواهد مستند و منطبق با کشفیات ما تیمی متشکل از مردان روستا های اطراف بوکان با جمع آوری ریسمانهای بلندی از جنس پشم 40 سال پیش یک نفر از اهالی بوکان را به کف چاه هدایت کرده اند و ایشان  موفق به فرود تا انتهای تالار اول شده است اما اولین تلاش مکتوب و مستند به سال 1381 بر میگردد که آقای ناصر فیض الله بیگی به عنوان اولین شخص در قالب تیم هیئت کوهنوردی بوکان به سرپرستی اقای اسماعیل فرامرزی موفق به فرود تا کف تالار اول گردید و به دلیل نداشتن نور کافی به همراه زنده یاد مقبل هنرپژوه تصمیم به بازگشت به دهنه غار میگیرند. در ادامه تیمهای دیگری از بوکان به کرات بر روی این مجموعه فعالیت کرده اند که کشفیات موجود حاصل تالش تک تک این عزیزان است که به دلیل از قلم نیفتادن نام یکی از این عزیزان از ذکر نامهای دیگر خوداری شده است وتنها به نام باشگاه کوهنوردی و سنگنوردی بوکان اشاره میکنم که نقشه برداری و کشف بیشتر قسمتهای غار توسط عزیزان غارنورد این باشگاه  صورت گرفته است.

 

 

مشاهدات  

 

عمق غار تا رسیدن به کف تالار اول 110 متر می باشد که مستلزم فرود بر روی تپه ای 20 متری انباشته شده از سنگ ،فضولات و لاشه ی کبوترانی است که تا عمق 60 متری غار لانه کرده اند.جالب است  بدانید که تا شعاع 20 متری دهانه غار هیچ سنگی یافت نمی شود و تمامی این سنگ ها را در کف تالار اول می توان یافت.علاوه بر عمق چاه وجود چندین تالار بزرگ و دالان ها،تونل ها،چکنده ها و چکیده ها به جرات می توان گفت که تمامی مشاهداتی که تا کنون در این نوع غارها یافت شده است را می توان به تنهایی در این مجموعه مشاهده کرد.
تالار اول به نام تالار کازیوه نام گذاری شده است که کلمه ای کردی و به معنی شروع صبح میباشد که به دلیل سو سوی نور که از بالای چاه دیده میشود این نام بر ان نهاده شده که براستی اسم با مسمای است.  علاوه بر وجود چند ده استلاگمیت واستالاگتیت بزرگ و تونل ها یی که این تونل ها گاه بن بست و گاه به همدیگر مرتبط هستند در قسمت جنوب غربی خود به حوضچه آبی زلال و روان ختم می شود که به دلیل درصد بالای آهک در آن غیر قابل شرب می باشد که در سومین مرحله کاوشها کشف و به نام مرد خستگی نا پذیر کوهنوردی بوکان  حوض اسماعیل فرامرزی نام گذاری گردید.
 دومین تالار عمده غار که در دومین دوره کاوشها کشف شده و در آن زنده یاد مقبل هنرپژوه نیز حضور داشت به نام تالار مقبل نام گذاری گردید که این نام در مراحل بعدی بر روی تالار نهاده شد تا با هر بار حضور در غار مقبل را در کنار خود احساس و جاودانه نگه داریم که با وجود مرواریدهای کف غار ستون های به هم رسیده و تزئینات آهکی کوچک و بزرگ با اشکال مختلف میتوان تالار دوم را با چند طبقه از صفحات سست و به هم مرتبط یکی از تالارهای منحصر به فرد در نوع خود دانست که دسترسی به تالار مقبل مستلزم فرودی 25 متری بوده که این فرود ما را به ابتدای تالار رهنمایی میکند.
با پیگیری و کاوش هایی که در مراحل بعدی برای  شناسایی غار صورت گرفت یافتن تالار سوم و چهارم  حاصل تلاش مستمر گروه بود که نتیجه داد .


نکته:

( به دلیل وسعت غار فقط تالار ها و دریاچه های شاخص نام گذاری و معرفی گردیده است)تالار سوم که یکی از بزرگترین (و شاید بزرگترین تالار مکشوف ایران است) تالارهای ایران و قدیمی ترین تالار این مجموعه است و به نام تالار کردستان نام گذاری شد که دریاچه ای نسبتا بزرگ در آن قرار دارد که دریاچه  به نام دریاچه خزر نام گذاری گردید.
تالار چهارم این مجموعه که به سمت شمال و هم جهت با دهنه غار دوکچی است علاوه بر استالاگمیت ها و راهروها و دالانهای متعدد دو دریاچه آب کوچک را نیز در خود جای  داده که این تالار به یاد جان باخته گان طوفان کاترینا تالار کاترینا نام گذاری شد

 

 

 استالاگمیت چکیده داخل غار

 


این است بهشت آهکی کردستان ...
پی نوشت:
از لحاظ کار غار نوردی می توان تلاش بر روی این مجموعه را کاری سخت و طاقت فرسا دانست به نحوی که در بالا آمدن از چاه 110 متری به علت معلق بودن در بیشتر قسمتهای  مسیر بسیار دشوار می باشد ،دمای غار ثابت در حدود 10 درجه بالای صفر است .
به دلیل ریزش و خطرات احتمالی به غارنوردانی  که قصد فعالیت بر روی این مجموعه را دارند توصیه می شود تا با آگاهی به فنون غار نوردی(srt) و با وسایل کامل به این مکان پای بگذارند

                                                                                                          منبع: سایت لاوی ته رغه

 

 

***

گزارش برنامه پیمایش غار قلایچی 

 

طبق برنامه زمانبندی شده روز پنج شنبه 14 فروردین همراه آقایان امیر پاینده محمد عربو مهدی انصاری راهی بوکان شدیم ابتدا اطلاعات لازمه راجع به غار توسط دوستان جمع اوری شده بودوما اوجو بود که بدون راهنما رفتیم البته دوستان بوکانی ما را از بوکان تا روستای قلایجی همراهی وقبلش در خرید نوشیدنی یاری کردند فقط نمیدانم به استخرشان رسیدن ؟ 

در مسجد روستا بسته بود وما به طرف استخررنزدیکروستا برای زدن چادررفتیم.......

 روز جمعه15فروردین ساعت 6:30به سمت غار که در 12 کیلومتری بوکان واقع شده است، حرکت نمودیمساعت 8:20 سرپرست برنامه اقای امیر پاینده اولین فرود وزدن ریبلی ها را آغاز کرد و به دلیله نداشتن صفحه رول بولت 10  اختفای کارگاه ریبله ها درمسیر توسط فضله کبو تران و کوتاه امدن طناب با مشکل برخوردیم بازحمات نفر اول ودوم ما اماده فرود شدیم . غاری بسیار زیبا،بهشتی و غیر قابل تصور در زیر زمین بود که از همان ابتدا ما را مدهوش خود نمود.

 

 

بعد از 110متر فرود چاه اول ، بر روی تپه هایی از خاک وسنگ و زباله هایی که از بالا ریخته شده بود، رسیدیم (15الی 20متر ارتفاع تپه) بعد از پائین رفتن از تپه چند تکه از قطعات بدنه یک ماشین فولکس به چشم می خورد که وجود چنین شیئی در چنین عمقی بسیار جالب بود.

 

 

مسیر پر از فضولات و لاشه های کبوترانی است که تا عمق 40 متری غار لانه کرده اند. موقعیت تالار دوم نسبت به تالار اول به گونه ای ست که با عبور از چند شکاف و تراورس لبه ای خطرناک میتوان به جایی رسید که با فرودی حدود30متر در شیبی مثبت همراه است که همان ورودی تالار دوم می باشد و با ادامه پیمایش مسیر دایره واری راطی کردیم وپس از دیدن لایه های زیرین و تالارهای فوقالعاده زیبا ونهنگ قلایجی به ابتدای تالار مقبل رسیدیم ومسیر بازگشت را اغاز کردیم.ومن آخرین نفر بعد از باز کردن ریبلی ها ساعت 6بعداز ظهر از دهانه غار بیرون امدم.

با تشکر فراوان از اعضا انجمن غارنوردی همدان که شرایط این پیمایش را فراهم کردندو با انرژی بینظیرشون لحظات فوق العادهای را رقم زدند.

 

* یونس زندی همدانی *

 

 

 

 

 

 

نام
ایمیل
متن نظر
عبارت داخل تصویر